استاپ‌لیمیت یا استاپ‌مارکت؟ تفاوت در لحظهٔ اجرا

هر دو اردر با یک جمله شروع می‌شوند: «اگر قیمت به فلان رسید…». تفاوت سرنوشت‌ساز در نیمهٔ دوم جمله است. استاپ‌مارکت ادامه می‌دهد: «…هر قیمتی بود، بفروش». استاپ‌لیمیت ادامه می‌دهد: «…فقط به فلان قیمت بفروش». همین نیم‌جمله، در شبِ ریزشِ گپی، تعیین می‌کند کدام معامله‌گر ساعت سه بامداد خواب است و کدام در حال چانه‌زدن با بازار.

مکانیک دو اردر

قیمت توقف را ۸۱٬۵۰۰ فرض کن. استاپ‌مارکت، بعد از فعال‌شدنِ توقف، یک سفارش بازار می‌شود: اجرا تقریباً قطعی است، قیمتش هرچه بازار داد. استاپ‌لیمیت، بعد از فعال‌شدنِ همان توقف، یک سفارش لیمیت روی قیمتی که خودت تعیین کرده‌ای — مثلاً ۸۱٬۴۰۰ — می‌گذارد: قیمتِ قطعی است، اما اجرا نه؛ اگر بازار از ۸۱٬۴۴۰ پایین‌تر برود، سفارشت همان‌جا می‌نشیند و تو خیره به چارت می‌مانی.

سناریوی گپ؛ شبِ خبر بد

پوزیشن لانگ با ورود ۸۴٬۰۰۰ و توقف ۸۱٬۵۰۰. ساعت سه بامداد خبر می‌رسد و بازار نه با چند کندلِ فرصت‌بخش، که با یک گپ از ۸۴٬۰۰۰ روی ۷۹٬۲۰۰ باز می‌شود. استاپ‌مارکت: در همان لحظهٔ اول حدود همان ۷۹٬۲۰۰ اجرا می‌شود؛ نزدیک به ۲٫۸٪ بدتر از قیمت توقف — ولی تمام شد و رفت. استاپ‌لیمیت: توقف فعال می‌شود، لیمیتِ ۸۱٬۴۰۰ بالای بازار می‌نشیند و پر نمی‌شود؛ قیمت هم در ریزشِ گپی راه افتاده است. صبح، تو صاحب پوزیشنی هستی که هیچ‌کدام از دو عددِ تو را نپذیرفته است.

پس کدام را انتخاب کنیم؟

• دارایی پرنقد و پرمعامله مثل بیت‌کوین و اتریوم: استاپ‌لیمیت با فاصلهٔ معقولِ توقف تا لیمیت (مثلاً ۰٫۱ تا ۰٫۳٪) — کنترلِ قیمت را نگه می‌داری.
• آلت‌کوین‌های کم‌عمق و لحظات خبری: استاپ‌مارکت؛ اینجا بدترین اتفاق، اجرا نشدنِ استاپ است نه اسلیپیجِ چند دهم درصد.
• هرگز فاصلهٔ توقف تا لیمیت را خیلی تنگ نگذار؛ عمقِ کم یعنی همان بن‌بستِ سناریوی گپ، حتی بدون خبر.
• در پوزیشن‌های اهرمی، سرعتِ خروج بر قیمتِ خروج مقدم است؛ نجاتِ مارجین از صرفه‌جوییِ چند دلاری مهم‌تر است.

جای استاپ و اصول خروج به‌موقع را در نوشتهٔ حد ضرر در کریپتو مفصل باز کردیم؛ ساختار کامل خانوادهٔ اردرها در درس انواع اردر در صرافی و نوشتهٔ انواع اردر در صرافی؛ مارکت، لیمیت، استاپ آمده و تعریف لغزش را هم در مدخل اسلیپیج مرور کن.

استاپ‌مارکت خروج را می‌خرد و قیمت را می‌بخشد؛ استاپ‌لیمیت قیمت را می‌خرد و ریسکِ نرفتن را می‌پذیرد.